Dal dialetto alla lingua/Appendice/Versione emiliano-romagnola
 |
Questo testo è completo, ma ancora da rileggere. | |
| ◄ | Appendice - Versione veneta | Appendice - Versione triestina | ► |
DIALETTO EMILIANO-ROMAGNOLO[1].
«Oh! a-j-í donca da savér che in col convént a-gh’-era un noster capuzín, cl’era un sant, e al-s-ciameva pèder Macari. Un dí d’invèren, pasánd pr’un viazól, in un fond d’un sgnor ca-s-feva dal ben, e cl’era un òm cma và anca lu, pèder Macari al-vdí ste sgnor avsín a ’na so gran nos; e quater contadín con el zap pr’ária, ch’i-prinzipjeven a fèr ’na busa, intórn a la pjanta per squacèrgh el raís. — Csa fèv a cla pòvra pianta? - al dmandí pèder Macari. — Èh! pèder, l’è an e an cla n’em vol fèr del nos; e mè in fagh dla lègna. — Lasèla stèr, — a-dsí al noster pèder capuzín; — mè a-v-dígh che st’an la farà pjù nos che fòj. — Col bon sgnor ch’alsaeva chj-era quel ch’aveva dít acsè, l’ordní súbit ai lavoránt ch’i-butísen ancòra la tèra sovr’el raís; e alciamí al capuzín, ch’al-tireva avanti per la so strèda, e al-ghe-dsí, — pèder Macari, la metè dal racòlt la-srá pr’al convént. — La vos l’-andí in gir; e tut i-coreven a vèder la nos. Difati, in primavera, la-gh’-aveva i fior a bizèf e, a la so ora, j-eren pjú el nos ch’el fòj. Al bon sgnor al-ne-prí miga avér la consolazjón ed sbáterli, perchè l’-andí in paradís prima dal racòlt. Mò al miracol al-fu ben pjú grand, com’a-sentirí. Col brèv òm l’-aveva lasè un fjól ben divèrs tut da lu. Donca, al temp dal racòlt, al frè zercadór l’-andí a dmandèr la metè del nos ca tocheva al convént; mò lu al-fí vista d’an savér gnint, e l’-aví la facia ed diregh ch’al-n’-aveva mèj sentí dir che i capuzín i-savisen fèr del nos. Saív mò còma l’andí a finír? Un gioren (stè a sentír questa-chí) col scavezacòl l’-aveva invidè in ca sua soquánt amígh come lu, e, magnánd e vbènd, al-conteva la stòrja dla nos e al-toleva in gir i frè. A chi zovnáz a-gh-vens la vòja d’andèr a vèder col gran muc’ed nos; e lu al-ji-mni-sú in dal granèr. Mò sentí mò: lu al-vèra l’us, al-va vèrs al cantón andò j-aveven mis col gran muc’ed nos, e in col menter ch’al-dis: — guardè, — al guèrda anca lu e al-vèd... dsí mò còsa? Un bel muc’ed fòj sèchi. Ful miga un bèl esempi ques-chí? E ’l convént inveci ed pèrdregh, al-gh guadagní; perchè, dòp un fat còme quèl, la zerca del nos la-rendeva acsè tant, ch’un èter bon sgnor l’aví compasjón dal pòver zercadór e al regalí al convént un èsen, pr’ajutèr a portèr a ca el nos. E a-s-feva tant ed cl’òli, che tut i povrèt i-gnevn a toren pr’al so bisogn; perchè nuèter a sèm còme ’l mèr, cl’á aqua da tut el pèrt, e pò al-la-torna a dèr a tut i fjúm».
Giuseppe Malagòli trad.