Dal dialetto alla lingua/Appendice/Versione lombardo-alpina
 |
Questo testo è completo, ma ancora da rileggere. | |
| ◄ | Appendice - Versione lombarda | Appendice - Versione friulana | ► |
DIALETTO LOMBARDO-ALPINO[1].
«U vè da savé ca in quèl cunvént a’ i éra ün noss pèdar, c’ l’éra ün sènt. As clamèva pèdar Macario. Un dí d’invérn passand per üna straditta int ün chèmp d’ün nòss benefatúr, ün óm da bén èr lü, al pèdar Macario l’a ’vdü quèl benefatúr daspáir ün gran nuscèir, e quáttar óman cullan zappa in aria, chi scumanzèvan a scavè inturn la plènta per a’i mèttar lan risc a sul. — Ca’i vagíf a quèlla póvra plènta? — al dumanda al pèdar Macario. — E! pèdar, l’è tanci agn ca nu fa sü bríccat nusc. Gé ’i voej fè fóra lèna. — Láscial stè, disc al pèdar; u vè da savé ca quèst an al fagiará sü pü nusc chi foeja. Al benefatúr ca ’l savéva chi c’avéva dicc quèllan paróla, l’a cumandè dalónga ai lavurènt da battè giò la térra süllan risc; e clamè indré al pèdar ca cuntinuèva al sé viagg e’i disc: — La mitá dellan nusc la sarán pal cunvént. — La vuse della prufezía l’è córza aturn e tücc i curévan per avdé al nuscèir. La prümavéra al nuscèir l’a flurí c’ l’éra üna marivéja e l’atón al v’éra sü ün sguèrr da nusc. Al bun óm nu a giü la sodisfasiún d’avdé lan nusc, parché prüma c’ la füssan madüra, l’è andácc a ricévar al prémai della sé caritá. Cusa cu santirássas, al mirácul l’è stacc tènt pü grand. Quèl brèf óm al véva ün fij da caráttar bén divèrs da lü. Al témp della raccolta al cercadúr l’è andácc per scoédar la mitá dellan nusc c’ l’éran pruméssu al cunvént; ma al fij as fa marivéja dalla dumanda e l’a giü al curèsc da raspóndar ca nu véva mèi santí a dí ca i pèdar i savéssan fè nusc. Savèf cur ch’è sücéss? Un dí quèl ligazzún al véva invidè qualchi di sé amigh da l’istéss calúr. Intènt chi stèvan mangand, l’a quintè sü la storia del nuscèir e is burlèvan dì pèdar. A la fin a ’i è gni la valuntá d’andè per avdé quèl gran mantún nusc e ’i van sül palancín. Ma santím; al brisc l’üsc, el va vèrs ai cantún andu c’a ’i éra al mantún nusc e intènt c’al disc: — Guarda!, al guèrda lü stéss, al vé... Che? Al vé ün bèl mücc da foeja secca da nuscèir. Quèst l’è stacc ün asémpai! Al cunvént invece da giun tè l’a gudagnè, perché dòpo quèst grand avenimént, la cerca dellan nusc la randévan tènt ca ün benefatúr per cumpasiún dal póvar cercadúr l’a facc al cunvént la caritá da ’i dè ün èsan ca giüdáss a purtè lan nusc a chèsa. As fagéva tènt oélai ca ogni póvar al gniva an tœ dré al sé dasboégn; perché nüaltar um sí tancu al mèr, ca ricév ègua da tütt lan banda e la turna a destribuí a tücc [i fiümm]».
Gaudenzio Giovanoli trad.
P. E. Guarnerio trascrisse.