Vai al contenuto

Dal dialetto alla lingua/Appendice/Versione piemontese

Da Wikisource.
Appendice - Versione ligure Appendice - Versione lombarda
[p. 109 modifica]

DIALETTO PIEMONTESE[1].

«I dëve dunque savei che, ’n coul convent, a jera un nost fra ch’a l’era un sant e s’ ciamava fra Macari. Un dì d’invern, passand per na stra, an t’un camp d’un nost benefatour, brav om d’ co chiel, fra Macari a l’a vist coust benefatour davsin a na gran nus, e quat paisan con le sape an aria che a comenssavo a descaussè la pianta per butè le reis al sol. — Cosa che j feve a coula povra pianta? — a l’à ciamà ’l fra Macari. — Eh, fra Macari, son ani e ani ch’a veul pi nen fè d’ nus, e mi na fass d’ bosch. — Lasela stè, a l’à dit ’l fra; i devi savei che st’an a farà pi nus che feuje. — ’L benefatour ch’a savja chi c’a l’era coul che l’avia dit coula parola, a l’à ordinà subit [p. 110 modifica]a cui ch’a travajavu, ch’a buteissu tourna la tera ’n sima a le reis; e, ciamà ’l fra ch’a continuava la so stra: — Fra, a l’a dije, la metà del racolt a sarà per il convent. — A l’e spatarase la notissia d’ la predission e tuti a couriü a vëdi la nus. Infatti, ’n primavera, fiur a mugg e, a so temp, nus a mugg. ’L bon benefatour a l’à nen avù la cunsulasion ’d supateje, perchè a l’è andait, prima d’ la racolta, a ricevi ’l premi d’ la sua carità. Ma ’l miracol a l’è stait ancura pì grand cume i sentireve. Coul brav om a l’avia lassà ’n fieul d’ stampa ben diversa. Quand ch’a l’è stait ’l moment d’ la racolta, ’l cercatur a l’è andait per piè la metà d’ le nus ch’as deuvia al convent, ma ’l fieul a l’à fait ’l neuv; e à l’avù ’l toupè ’d risponde ch’a l’avia mai sentì dì che i frà a pudeisso fe ’d nus. Un bel dì (sentì cousta) coul cativ soget l’avia invità quaich’un dii so amis d’ la stessa stampa e mangiand e beivend a raccontava la storia d’ le nus e a riia dei fra. Coui poc ad bon a l’an avù veuja d’andè a vëdi coul gross mucc d’ nus e chiel ai mêna ’n sul granè, ma sentì; dörv l’uss, ava vers ’l canton doua l’avia butà ’l gran muce d’ nus, e mentre a dis: guardè; guarda d’ co chiel e a vëd, cosa? un bel mucc d’ fœuie secche d’ nus. L’è stait un esempi coust? E’l convent, invece d’ perdie a l’à guadagnaie perchè dop coust gran fatto, la serca d’ le nus a rendia tant, che un benefatour, pià da cumpassiun per ’l pover fra c’andasia a ciamè l’elemosna, a l’à fait al convent la carità d’un aso c’a aiuteissa a portè le nus a cà. E a ’s fasia tant œli, che ogni pover a vnisia a piene, second la bsogn, perchè noi suma come ’l mar ca ricev acqua da tute le part e turna a distribuila a tuti i fium».

Stefano Unia trad.



Note

  1. Di Torino.