Dal dialetto alla lingua/Appendice/Versione sarda
| Questo testo è completo. |
| ◄ | Appendice - Versione siciliana | Appendice - Versione corsa | ► |
DIALETTO SARDO[1].
«Oh, duncas, deppies ischire chi in cussu cumbentu b’aiat unu de sos prades nostros, chi fit unu santu, e si nabat prade Macariu. Una die de iberru, colande ind unu camineddu, issu campu de unu benefattore nostru, omine bonu cussu puru, prade Macariu biet custu benefattore accurzu a unu bette fundu ’e nuche, e battor massajos chin sos marrones in manos chi cominzabana a nche dogare sa terra pro irradichinare s’arbore. — E ite li sezis fachende a cussa povera pianta? dimandat prade Macariu. — Eh, prade, sun annos e annos chi no fachet prus nuche, e deo nde faco linna. — Lassaela istare, nat su prade; appadas a ischire chi occannu hat a dare prus nuche che foza. — Su benefattore, chi ischiat chie fit chi nabat custas paragulas, dat derettu s’ordine a sos lavorantes de ghettare torra sa terra supra sas radichinas: e mutit su prade chi fit sichinde a andare: — prade Macariu, li nat, midade de su fruttu det essere pro su cumbentu. S’isparghet sa boche de sa profezia; e tottus curriana a pompiare su fundu ’e sa nuche. Diffatti, in bèranu, ecco chi si garrigat de frore, e, a tempus suo, de meda fruttu. Ma su benefattore bonu no hat sa cossolasione de cullire sa nuche, ca prima sinch’andat a cullire su premiu de su coro bonu suo. Su meraculu però fit prus mannu, comente azes a intendere. Cussu brav’omine aiat lassau unu fizu, de atter’arrazza. Duncas, assu tempus de cullire sa nuche, su prade chircadore andat a dimandare sa midade de su fruttu, chi fit deppia assu cumbentu; ma cuddu fin ghet de non ischire nudda, e anzis ha su corazzu de rispondere chi non aiat intesu mai narrer chi sos prades capuzzinos fachiana nuche. E tando a ischies ite hat succediu? Una die (intendie custa), cussu malandau cumbidat amicos suo de sa matessi arrazza; e rebottande e imbriacande lis contat su contu ’e sa nuche ridendesi de sos pradres. Cussos malandaos cheren bier su muntone de sa nuche, e issu los juchet assu magasinu: ma intendie, aperit sa janna, andat assu cuzone ube bi fit sa nuche, ma mentres nat: annotae, issu ettotu annotat e biet... unu bellu muntone de foza ’e nuche sicca. No fit un esempiu custu? E su cumbentu, inveze de iscapitare, bi hat balanzau, ca appustis de custu grande fattu, sa chirca ’e sa nuche rendiat tantu, chi unu benefattore, pro cumpassione de su prade chircadore, dat unu poleddu assu cumbentu, pro azzudare a carrare sa nuche. E fachiabamus tant’ozu chi cadò poveru beniat a nde pi care pro cantu nde ajat bisonzu: ca nois semus che su mare, chi ricivet abba dae cada banda e la torrat a dare a tottu sos ribos».
Grazia Deledda trad.