La Bisca Blanćia

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search
Jan Batista Alton

B La Bisca Blanćia Intestazione 19 marzo 2016 50% Da definire

EPUB silk icon.svg EPUB  Mobi icon.svg MOBI  Pdf by mimooh.svg PDF  Farm-Fresh file extension rtf.png RTF  Text-txt.svg TXT

XX. La Bisca Blanchia.

<poem> Jůn Marò vèl na bèla mont, ‒ Dĕ lʼ inòm nĕ pói tegni cont ‒ Dĕ biskes fṓl iló důt plëgn, Per bòs e bīsces dër bůr sëgn; Gonót fṓ l půr bestiam mordů, Chi degůn famëi nʼ ḗ segů; Dĕ les důtes bèl ān porvé, Mò důt dĕ ban, nia nʼ ā jové.

N gran strion vivṓl la òta in Marò, Malodů con rejon dal prò, Scialdi kiri da vèdla gënt, Da les mitans tĕ bůr momënt. Comůn a fat dʼ i Maròi i granʼ Per këla mont e ki malanʼ; Lʼ ombólt, kël ḗ bon dĕ consëi, Stimè da důtʼ per gran savëi.

„Mi bonʼ compagns”, diš noš bon òm „Consiè ves ái da galantòm, Da can kʼ i son sůl scagn dʼ onòr; Mò şëgn mĕ vëgnel dešonòr, Nó pič, mò gran, da nósta mont; Arbasé mësi vignʼ iadʼ l front, Kʼ i incont val vèdla bůrta stria, Craognan dĕ mia poltronaria.

Chi kʼ an pó ten té cažo fa Ons fat, mò biskes èl asá; Inkina mai benedi á l prò, Kʼ on kiló şëgn tel bèl Marò; Iů nĕ savès plů chi piè a man, Ater kĕ gi dal strion Florian; Fóš kʼ ël tʼ i è bon a ki malanʼ, Kʼ è sůn nósta mont da anʼ ed anʼ.”

“Këš mĕ pé şëgn consëi da val”, Diš ůn del consëi comůnal; “Menondĕ a tó atira Florian, Kʼ è per ater n dër bon crestian! Per këš nĕ nes pó craognè l prò, Šʼ ël è dĕ sentimënt Marò; Chiaré mesons dĕ la comůn, Kʼ ëla nʼ aiĕ dan per nòs degůn.”

Da Florian van, comůn desfat; Lʼ ombólt instës va iló sůl fat, Acompagnè da dòi compagns, Dĕ córp e dĕ cérvèl bī sagns; Lʼ afar i conten a Florian Důt incërc e del gran malan, Kʼ ëi á còles biskes sů la mont, Bèla zënza vigni confront.

Florian sĕ para e nʼ ó dër sòt, Tira, impè dĕ gi dërt, bist e òt; La můşa digel kʼ ará gënt, Šʼ ëi kërda n strion ten rī momënt Şior plovan inchiĕ baiará bůrt, Šĕ n půr tèč sĕ fichia tĕ só ůrt; Spó les vèdles, les bůrtes strīs, Kʼ è zënza dĕ můşa tan rī!

Mò ki dĕ Marò è dal chiè důr, Plů kĕ nĕ sibĕ val vèdl můr; Lʼ ombólt e sů compagns nĕ zèdʼ: “Kiló a dobitè n pèz nĕ stèdʼ! La gënt pó di chi kʼ ëla a vȯia, Per këš nʼ arès degůna mȯia; Sůra nòs torons důt l festidʼ; Per kël lascèdĕ důt e gnidʼ!”

Ater nĕ nʼ ól nóš bon Florian Kĕ daidè, olà kʼ ël pó, dër gian; Iló lascel důtʼ ki bocá, Dʼ érbes e dĕ ciůf bëgn tochiá; Còlʼ ombólt e i atri snél sen val; Ël instës crëi èster òm da val, Şëgn kĕ lʼ ombólt damana só aiůt, Mò zënza ombólt ne fòssel geůt.

Revè růvi sů la gran mont, Olá kĕ sta del mal l gran pont; Florian comana a fa n gran fůc, Adoré lʼ adórel per l jůc, Kĕ fará dĕ biskes la fin Con gran vadagn del paíš ladin; L fůc è prëš fat ed ingignè, důtʼ scomëncia a sĕ signè.

L chiastèl dĕ liač án şëgn impiè, I liač vérd bèl, plëgns dĕ largiè; Florian intan, kël barbotëia, Diš paróles e slambrotëia, Chi kʼ ël diš, nʼ él degůnʼ kʼ intënʼ, Mò dé tʼ i dál bèl trés da sën; Lapró fégel şëgns còles mans, Scèc ël kerdèssa chièz malans.

Půc dṓ vèghen biskes saltan, Da vigni pért les vèghen gnan, Dĕ bóta vales vérs l chiastèl, Salta it spó dlon soflan bèl snèl; A mil sálteles tĕ kël fůc, Scèc ël fòs per ëles n bèl jůc; Granes, pices, dĕ vigni sórt, Důtes vales a bůrta mórt.

I Maròi sĕ féž gran mervȯia; Dĕ ri dad alt á důtʼ gran vȯia, Can kʼ ëi vèga kël saltamënt Acompagnè da soflamënt; Dër contënt pé chi l bon Florian, Kĕ seghitëia dlon barbotan; Speranza ál, kĕ důt vadĕ bëgn, Chiamó dá důt cant dër bon sëgn.

Půc důra dĕ Florian l contënt; Důt ghél vëgnel dal gran spavënt; Corů ciáfel ten còlp dĕ mórt Ed ël savóva kĕ nó a tórt: I crëp scomëncia a rendeni E Florian sta iló scèc feni; Na bisca vèghen berdoran Da ki crëp dlon soflan, scioran.

La bisca è blanchia scèc la nëi, Spaventòşa èla e da temëi, Grósa bëgn scèkĕ n lëgn meşan, Longia tan kĕ n lérež dër gran; Cër l chiè ála chièz kĕ sdlominā, Na gherlanda fṓl kĕ zitrā, Fata dʼ ór fin, bèl liciorënt, Mò a ór nĕ pënsen in kël momënt.

La bisca vëgn şëgn dlon sbalzan Vérs l chiastèl dĕ liač, trés scioran, Kʼ an lʼ alda důs òres da lonč; A Florian sal, kĕ důt i sponč, Sůra důt l córp sëntel gran mé. “Fenida şëgn èla con mé”, Digel, “zèdĕ mësi al serpënt, Kĕ vëgn kiló in mi gran tormënt.”

Ater nĕ digel, l půr Florian; La bisca vèghel gnan soflan; Con gran sbalz e scrai saltel tʼ fůc, La bisca féž l medèmo jůc, Salta, trés soflan, tel chiastèl, Chiastèl per i abitantʼ nó bèl; L fůc, kĕ manchia dĕ compašion, Desdrůš bèl snèl la bisca e l strion.

I Maròi è iló scèc incantá, Da keš miraco spaventá; Mò tra ki nʼ èl ůn n dër scikè, Kĕ nĕ perdóva mai só chiè: Kël á oservé, kël á dé a mënt, Kĕ la bisca lʼ ůltim momënt La gherlanda a scasé dal chiè Denant kĕ gi tʼ fůc a sichiè.

Tel cënder ál n pèz dṓ kiri, La gherlanda ciáfel saori, Sĕ la mët tʼ gófa da scikè Ed á fat iló n bon marchiè; Da la òta incá vèl gnůt ricon Dʼ ór e dʼ argënt, nó dĕ saoron; La bèla gherlanda á fat këš, Kʼ ā la fórza dĕ fa ricʼ prëš.

Sůn këla mont mai plů nʼ án spiè Val bisca, e chiamó manco piè; Mò tĕ Marò ʼn vèghen datrai ‒ Contan inscí gonót aldi ái ‒ Dĕ blanchies con gherlanda al chiè; Dĕ këles nʼ odès mindechiè, Mò šʼ ëles aiĕ chi dʼ ariki La fórza, nĕ sai da ves di.