| Questa pagina è stata trascritta e formattata, ma deve essere riletta. |
| 162 | Viaggi per Europa |
que sepulchro
Condimus ―
E Lucano:
― umbraque erraret Crassus inulta.
Plauto eziandio[1] fa dire a Tranione servo, per ingannare il vecchio Teuropide, le lamentanze, che fatte avea l’ombra l’antecedente notte col figlio:
― ecce quæ ait:
Ego transmarinus hospes sum Diapontius:
Heic habito, hæc mihi dedita est habiratio;
Nam me in Acherontem recipere Orcus noluit,
Quia præmaturè vita careo. per fidem
Deceptus sum. hospes hic me vocavit, isque me
Deffodit insepultū clam ibidem in hisce ædibus
Scelestus auri caussa. ―
Più chiaramente la Sibilla, appo Vergilio nel VI. dice ad Enea, da lei guidato alla Scafa di Caronte:
Hæc omnis, quam cernis, inops, inhumataque turba est;
Portitor ille Charon; hi, quos vehit unda, sepulti.
Nec ripas datur horrendas, nec rauca fluenta
Transportare priùs, quàm sedibus ossa quierunt.
E perciò Palinuro meschino, che si trovava in quella schiera, dice al medesimo Enea:
| Eripe |
- ↑ Plaut. in Mostell. act. 2. sc. ult.