| Questa pagina è stata trascritta e formattata, ma deve essere riletta. |
DIALETTO SARDO[1].
«Oh, duncas, deppies ischire chi in cussu cumbentu b’aiat unu de sos prades nostros, chi fit unu santu, e si nabat prade Macariu. Una die de iberru, colande ind unu camineddu, issu campu de unu benefattore nostru, omine bonu cussu puru, prade Macariu biet custu benefattore accurzu a unu bette fundu ’e nuche, e battor massajos chin sos marrones in manos chi cominzabana a nche dogare sa terra pro irradichinare s’arbore. — E ite li sezis fachende a cussa povera pianta? dimandat prade Macariu. — Eh, prade, sun annos e annos chi no fachet prus nuche, e deo nde faco linna. — Lassaela istare, nat su prade; appadas a ischire chi occannu hat a dare prus nuche che foza. — Su benefattore, chi ischiat chie fit chi nabat custas paragulas, dat derettu s’ordine a sos lavorantes de ghettare torra sa terra supra sas radichinas: e mutit su prade chi fit sichinde a andare: — prade Macariu, li nat, midade de su fruttu det essere pro su cumbentu. S’isparghet sa boche de sa profezia; e tottus curriana a pompiare su fundu ’e sa nuche. Diffatti, in bèranu, ecco chi si garrigat de frore, e, a tempus suo, de meda fruttu. Ma su benefattore bonu no hat sa cossolasione de cullire sa nuche, ca prima sinch’andat a cullire su premiu de su coro bonu suo. Su meraculu però fit prus mannu, comente azes a intendere. Cussu brav’omine aiat lassau unu fizu, de atter’arrazza. Duncas, assu tempus de cullire sa nuche, su prade chircadore andat a dimandare sa midade de su fruttu, chi fit deppia assu cumbentu; ma cuddu fin ghet de non ischire nudda, e anzis ha su corazzu de rispondere chi non aiat intesu mai narrer chi sos prades capuzzinos fachiana nuche. E tando a ischies ite hat