 |
Questa pagina è stata trascritta e formattata, ma deve essere riletta. | |
DIALETTO LOMBARDO[1].
«Oo! G’avii dunca de savè che in quèl cunvent ghe stava un fraa di noster, che l’era un sant e ghe ciamáven fraa Macari. Un di d’invèrnu el passava per un sentiröö, in del camp d’un noster benefatuur, che l’era un brav om anca lü, e l’a vist stu benefatuur li vesin a una pianta de nuus; e gh’era li insèma anca trii pajsan cuj so sap in ari che cuminciáven a dach ados ala pjanta per mètela cuj radiis al suu. Cuse ghe fee a quèla povera pjanta? el dumanda pader Macari. Ee! pader Macari, l’è tanti ann che la me fa pü de nuus, e mi la dopri de fa lègna. Lasséla sta, l’a dit el fraa; ii de savè che quèst’ann la fará püssee nuus che nè föj. El benefatuur che’l saveva cun chi ’l g’aveva de fa, el g’a daa sübet l’úrdin aj pajsan de trach sü anmò la tèra süj radiis; e l’a ciamaa ’l fraa che ’l seguitava per la sua strada, e ’l g’a dit: pader Macari, la metaa di nuus che pertegaruu, la sará pel cunvent. Gh’è ’ndaa inturna la vuus de sta prufessia; e tüti curéven a vedè sta pjanta. Defati, in primavera, fjuur a bisèf, e, a so temp, nuus a bisèf. Quèl bravu benefatuur el g’a minga vüü la cunsulassiun de pertegaj, perchè, prim’anmò che vegnès el temp dela racolta, l’era ’ndaa a riceef el prèmi dela sua caritaa. Ma ’l miracul l’è vegnüü föra anmò püssee grant, cume sentiri. Quèl brav’om l’aveva lassaa indree un fjöö tüt diferent de lü. Eben, quant è vegnüü el temp dela racòlta, el fraa cercot l’è ’ndaa per fas da la metaa che ghe tucava ’l cunvent; ma ’l soci l’a faa l’indian, e ’l g’a vüü fin la tol de respundich che l’aveva maj sentii che i capüscin éren bun de faj nuus. Vurii senti adès cuse gh’è capitaa? Un di (stee a sentila), quèl poch-de-bun l’aveva invidaa in ca sua quajdün di so amiis, bonn lann cume lü, e intant che
- ↑ Di Milano.
