Vai al contenuto

Pagina:Trabalza - Dal dialetto alla lingua, 1917.pdf/139

Da Wikisource.

— 115 —

fraris. Alore a chei fantaçats ’j vigní vòe di lâ a viodi chèl gran grum di còculis; e lui pront a menaju sul granár. Ma sintíit: al vierç la puarte, al va viers il çantòn là c’al ere chèl grum, e intant c’al dis: çaláit, al çale ance lui, e al viòd... ce’ mo’? Un biel grum di fuéis secis di cocolár. Isal stat mo’ un spieli? E il convent, invezi di piardi, al á guadagnad: parcé che dopo un fat di cheste sorte, la racolte des còculis e’ rindeve tant e tant, che un benefatór, movûd a compassion del puar frari c’al va a cirî, al fasè al convent la caritád di un mus che al judás a puartâ lis còculis a çase. E si faseve tant vueli, che ogni púar al vignive a çolind tant che in-di coventave; parcè che nô ’o sìn come il mar, c’al ricev aghe da ogni bande e la torne a sparti fra duç i flums».

Bindo Chiurlo trad.




DIALETTO VENETO[1].

«Oh! gaví dunque da savér che, in quél convénto, ghe géra un nostro padre, che géra un santo, e el se ciamava el padre Macario. Un giórno d’invèrno, passando per una stradèla, in un campo de un nòstro benefatór, òmo da bén anca lu, el padre Macario ga visto stò benefatór vizín a una só gran nogára; e quatro contadini, co le zape in aria, che i scominziava a cavar la tèra atorno a la pianta, per lassar scoverte le raíse. — Cossa ghe fèu a quéla póara pianta? ga dimandá el padre Macario. — Eh! padre, xè ani anòro che nò la me vól far nóse; e mi ghe ne fazzo légna. — Lassèla star, ga dito el padre; sapiè che, stò ano, la farà piú nóse che fóje. — El benefatór, che ’l savéva chi che géra quélo che gavéva dito quéla paròla, el ga ordinà súbito ai lavoranti che i butasse da nóvo la tèra su le raíse; e, dòpo



  1. Di Padova.