 |
Questa pagina è stata trascritta e formattata, ma deve essere riletta. | |
DIALETTO EMILIANO-ROMAGNOLO[1].
«Oh! a-j-í donca da savér che in col convént a-gh’-era un noster capuzín, cl’era un sant, e al-s-ciameva pèder Macari. Un dí d’invèren, pasánd pr’un viazól, in un fond d’un sgnor ca-s-feva dal ben, e cl’era un òm cma và anca lu, pèder Macari al-vdí ste sgnor avsín a ’na so gran nos; e quater contadín con el zap pr’ária, ch’i-prinzipjeven a fèr ’na busa, intórn a la pjanta per squacèrgh el raís. — Csa fèv a cla pòvra pianta? - al dmandí pèder Macari. — Èh! pèder, l’è an e an cla n’em vol fèr del nos; e mè in fagh dla lègna. — Lasèla stèr, — a-dsí al noster pèder capuzín; — mè a-v-dígh che st’an la farà pjù nos che fòj. — Col bon sgnor ch’alsaeva chj-era quel ch’aveva dít acsè, l’ordní súbit ai lavoránt ch’i-butísen ancòra la tèra sovr’el raís; e alciamí al capuzín, ch’al-tireva avanti per la so strèda, e al-ghe-dsí, — pèder Macari, la metè dal racòlt la-srá pr’al convént. — La vos l’-andí in gir; e tut i-coreven a vèder la nos. Difati, in primavera, la-gh’-aveva i fior a bizèf e, a la so ora, j-eren pjú el nos ch’el fòj. Al bon sgnor al-ne-prí miga avér la consolazjón ed sbáterli, perchè l’-andí in paradís prima dal racòlt. Mò al miracol al-fu ben pjú grand, com’a-sentirí. Col brèv òm l’-aveva lasè un fjól ben divèrs tut da lu. Donca, al temp dal racòlt, al frè zercadór l’-andí a dmandèr la metè del nos ca tocheva al convént; mò lu al-fí vista d’an savér gnint, e l’-aví la facia ed diregh ch’al-n’-aveva mèj sentí dir che i capuzín i-savisen fèr del nos. Saív mò còma l’andí a finír? Un gioren (stè a sentír questa-chí) col scavezacòl l’-aveva invidè in ca sua soquánt amígh come lu, e, magnánd e vbènd, al-conteva la stòrja dla nos e al-toleva in gir i frè. A chi zovnáz a-gh-vens la vòja d’andèr
