Stóries e chiánties ladines/IX

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search
La Sëra

../VIII ../X IncludiIntestazione 19 marzo 2016 50% Da definire

VIII X



[p. 35 modifica]

Da kël momënt incà nĕ nʼ èl plů mai sté odů,
Mò n rů tlamen “l Salvan” chiamó iló al dí da inců.


La Sëra.



Con só bèl son dʼ argënt tlér la chiampana
La fin del dí nonziëia a paíš e campagna;
Gran e pič, důtʼ, patrons, la gënt meşana,
Kĕ tan důt l dí dĕ gran fadia l soiůs bagna,
Tól jů l chiapèl e con devozion grana
Salůda la òma santa, kĕ gian stagna
Les gran ferides dĕ gënt tormentada,
Da gran fadis e gran mai vižitada,

L laúr lasci l rī, a Maria l’ oférta fata,
Dá libertè a les bèsties bëgn straciades;
Důtʼ, bëgn kĕ stanc’, s’ abini tĕ na pata,
Les ëles bèl tra dʼ ëles abraciades;
‒ Gonót valcůna pé da i vič důt mata ‒;
Na bèla chiantia spó chianti a ūž alzades,
Kʼ ël rendenës da les monts indorades
E da les pizes ʼnkina al cīl alzades.

Colʼ ůr bèl tòc les vachies bëgn pasciůdes
Sen vëgn a chiaşa, stlinghinan bronşines
E chiampanèles tléres o sfenůdes,
Pasa dlon brian per valz e per colines;
Inënter it con módes conesciůdes
Pici vidī, quértʼ dĕ pantan, dʼ odlines,
Petan del ců dó sů, briëia, scrichia e salta,
Kĕ da les pëgnes l’ èga stluta ma alta.

Dĕ bīsces n pastorëč, fòsces e blanchies,
Arbandoná i crëp, basa a la planůra,
Pasa a bèl tlap magīres, chi paranchies,
Salůda, gnan a frida, val tlesůra,

[p. 36 modifica]


‒ Bon şëgn segů, k’ ëles nʼ è masa stanchies ‒;
Val rī bagótʼ sĕ mët a la tortůra,
Sĕ dá, kʼ ël è n spavënt a odëi, tociades
Zënza skivè les bůrtes sangonades.

Dai crëp dĕ Půz les chiòres vëgn, les fines,
Salta, sĕ vërč sů alt, longies, indobliades,
Sĕ dá con reverënzies salvergines
Da bèsties mates dĕ bůrtes cornades,
Sbalza golòşes sůra můrz, antines,
Rotan tĕ pra, tĕ chiamp les flụs robades,
Nĕ a blastemons nĕ a cristʼ metan a vérda,
Kĕ tira, plëgn, dĕ soiůs Martin kĕ vérda.

I crëp dĕ santa Crůš, la gran Varèla,
Dĕ nëi dagnòra quérta la Tofána,
Dĕ Lagaciò i bī crëp con gran forcèla,
Del rī Sotsas la piza alzada e grana,
Depëntʼ scèc ór da man maèstra e morjèla,
Con maëstè l paíš dĕ Pèra Marişana,
Boá, dĕ Crespëna i līgri crèp salůda,
Sasòngher l šério e Colfòsc, la planůda.
Ki pici pícʼ, i bī finc’ l chianté lascia;
Chi les skirlates da la còda longia
Kīr sů só albérc sůi bī pëč sòt val dascia;
Mò la òlp bëgn falza şëgn sůa můsa slongia,
Lascian la tana e sů pici, kĕ rascia
E mórd adụm důt cant chièz kʼ i růa dlongia;
L důlĕ con scíor bůr salvar sĕ lamënta,
Per këš gonót val vèdla sĕ tormenta.


La Cortina dĕ Colfòsc.

<poem>
La noet con ares fòsces è revada,
Con vënt leşīr dai crëp altʼ èla gnůda.