Pagina:Zibaldone di pensieri IV.djvu/369

Da Wikisource.
(2655-2656) pensieri 357



qua de re saepe se disseruisse confirmat. Sed contradicunt merito primum ipse Cicero, Tusc., II, 15, et apud Augustinum, contra acad. II, 26; tum Lucretius I, 140. 831; Fronto apud Gellium II. 26. Maius, ad Cic. de repub. p. 67. not. 1(18 dicembre 1822).


*   De Massiliae graecis legibus et litteratura, triplicique lingua, graeca scilicet, latina et gallica, lege Varron. apud Isid., Orig. XV, 1, 63, et ap. Hieron, prolog. lib. II, comm. ad Gal. (scil. in ep. D. Pauli ad Galat). Confer etiam Caesarem Bell. Civil. II. 12. Tacitum Agric. IV; Silium XV, 169. Homeri editio seu recensio massiliensis  (2656) laudatur inter nobiles in scholiis venetis. Maius loc. sup. cit. p. 75. not. 1 (18 dicembre 1822).


*   Quod quantae fuerit utilitati post videro (onninamente per videbo) Cic. de republ., l. II, c. 9. Romae 1822, p. 142. v. ult. Luogo da aggiungersi a quelli che ho recati altrove per dimostrare l’uso antico del futuro ottativo in vece del futuro indicativo; uso da cui sono nati tutti i futuri di tutti i verbi italiani francesi e spagnuoli, distintiva de’ quali futuri e caratteristica è sempre la r (19 dicembre 1822).


*   Ad Cic. de republ. II. 10. p. 143. Vedi ult. ubi legitur septem, haec Maius editor ib. not. c. Cod. septe. Iam M finalem omitti interdum in antiquis codicibus exploratum est. An vero illud septe e lingua rustica est? Certe ita fere nunc loquuntur Itali (19 dicembre 1822). Nel Conspectus Orthographiae Codicis Vaticani aggiunto dal Niebuhr a questa ediz., si legge p. 352. col. 2. septe (II. 10). et mortus (II. 18). a desciscente in vulgarem sermone tracta sunt. Le sillabe finali am em ec. s’elidevano ne’ versi. Dunque l’m infatti non si pronunziava. Vedi i miei pensieri sulla sinizesi. Vedi la p. 2658.