Pagina:Decurtins - Rätoromanische chrestomathie, VIII.djvu/139

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search


[p. 5]

Il linguach romaunsch.

 

Dapertuot as saint' uossa a dumander 
Che chi saja romaunscha favella, 
Sch' ella poass' ün' origin demusser 
O provegna da quist' o da quella? 
5 Bgers doats 's esterneschan con lur savair 
E cur tuot haun dit — nua vaun a manair? 

Romaunsch vain da „Roma“ ogn' ün po chapir, 
Dalla Roma antica, babuna; 
Our d' pleds et our d' fats as po chönsch arguir 
10 Ch' ell' aunch' huossa in noass mez strassuna; 
Cha' l franzes, l' italiaun et il tudaisch 
Sajan gnieus in ün temp ün po pü fraisch. 

„Seigneur“ vain da „Segner“ 1) a fat tuot schaffieu 
La prova ais pü co palpabla 
15 Ils franzes haun eir dal romaunsch lur „Dieu“ 2**) 
Chi ais quell' essenz' ineffabla; 
Dalla quela tuot nascha, et eir tuot vain 
E cha sün il ots ün cognuosch' il pü bain. [

  1. Nus dschains „Segner“ unicamaing tchantschand da Dieu e da Cristo.  Un „Seigneur“ terrain ais tar nus be ün „Signur“. 
  2. Il pled „Dieu“ as chatta scrit uschea in romaunsch, nellas eteds las  pü remotas.