Pagina:Vico, Giambattista – Il diritto universale, Vol. III, 1936 – BEIC 1961890.djvu/72

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search
656 notae in librum alterum

119.

(pag. 499, n. 1).

Cuius numen Venus, ut alibi dictum.


120.

(pag. 500, n. 1).

Vide latius notam De aureae aetatis mythologia1.


121*.

(pag. 504, n. 2).

Obsequii historia.

Hisque rationibus obsequium, quod cum clientelis erga inclytos primum coepit; deinde, optimatium rebuspublicis natis, a plebibus erga patres perseveravit; tandem a populis universis erga reges monarchicos stetit. Quae nunc proprie dicitur erga monarcham fidelitas subditorum.


122.

(pag. 505, n. 1).

Peculii historia.

Et cum ea quidem proprietate: ut clientes peculium possiderent, patrimonium, patrum proprium, non haberent. Quod et ratio suadet: nam qui laxiori clientes lege quam fíliifamilias heroum haberentur, quando nihil, praeterquam vitam salvam, cum inclytis pepegere? Et pulcherrima Homeri auctoritas confirmat in Odyssea [XIV, 449 sqq.], ubi Eumaeus, Ulyssis subulcus, Ulyssi, ficto erroni, narrat se possidere Mesaulium, quem, absente2 domino, seorsum a domina et Laerte, inter3 taphios suis facultatibus emerat. Quae est ipsissima peculii natura, quam iuris interpretes definiunt «servi vel filiifamilias naturale patrimonium», ut Teophilus4, sive,

  1. Cfr. Dissartationes, X [Ed.].
  2. Testo: «Mesantium, abseiite» [Ed.j.
  3. Testo: «quem inter» [Ed.].
  4. Inst. Iust,, IV, 6, l io [Ed.].