Vai al contenuto

Il mio campanile

Da Wikisource.
occitano

Arthur Poydenot 1891 1911 Emanuele Portal Indice:Antologia provenzale, Hoepli, 1911.djvu poesie Letteratura Il mio campanile Intestazione 3 gennaio 2026 75% Da definire

Ai colleghi Lungo l'Adour
Questo testo fa parte della raccolta Antologia provenzale/Aquitania


[p. 522 modifica]

IL MIO CAMPANILE.

Quando si viene da Mont-de-Marsan, guardando dal lato della Spagna, come se si fosse vicini alla montagna, si vede Montgailhard, il mio luogo natio.

Io cerco nel giorno che muore il suo bianco campanile nella campagna, o la sua ombra che l’accompagna, il Picco d’Assau, sul versante.

Quando arrivo, ho l’anima in festa, e sebbene sia assai modesto, pure è il più alto del suo cantone.

Girando il capo, il cuore mi balza, e penso: Ah! sebbene piccolo, la sua ombra è tanto alta!


[p. 522 modifica]

Arthur Poydenot

1839.

LOU MEIGN CLUCHÉ.

Quan bienen dou Moun-de-Marsan,
     Espijan dou coustat de l’Espagne,
     Coume s’ère au ras de la Mountagne,
     Qu’es beyt Mountgailhart, moun parsan![1].

Dou peys qu’an ey trop lou maü,
     Per em your eia qu’em semble soumbre,
     Aü cèou ayrnat, que cerqui l’oumbre
     Dou soun cluché.... lou pie d’Assaü!

Qu’an l’abioi, qu’ey l’amne en heste,
     Encouère que si fort modeste,
     Coum’ m’ pareich gran en arriban!

Biran lou cap, lou co qu’em saûte,
     E que m’at pensi en m’en tournan:
     — Mey pètit qu’e... mez l’oumbre e haüte

(S.º D.º di Chalosse (Landes).(Op. separato).

  1. Antica suddivisione giudiziaria del Béarn nel 16º secolo.