Succede istessamente a mmi’ marito.
Si nun è una, è ll’antra settimana,
Turutùf[1] j’arïoca[2] la terzana,
Che, ssi lo vedi, è ppropio arifinito.
Li ggiorni che nun viè sta frebbe cana,
Sta mmosscio e arresta llì ttutto anniscito;[3]
E mme ggira pe’ ccasa cór marito,[4]
Freddo ppiù dde la pietra de funtana.
Cuann’esce er zole, verz’er mezzoggiorno,
Tanto s’azzarda mezz’oretta a spasso;
Ma cquanno piove me sta ssempre attorno.
La notte poi lo lasso stà, lo lasso.
Mo ffra de noi che cce pò èsse? un corno.[5]
Sia pe’ l’amor de Ddio: fascémo passo.[6]